ΟΜΩΣ.....
ΚΑΙ ΗΔΗ ΖΩΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΑΦΟΜΟΙΩΣΕΙΣ
H ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗ reflexcult@yahoo.gr
ΟΜΩΣ.....
ΚΑΙ ΗΔΗ ΖΩΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ 

ΕΙΜΑΙ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΝΟΙΓΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΤΣΕΚΑΡΕΙ Ο ΝΤΟΠΙΟΣ ΜΠΑΤΣΟΣ ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΠΟΥΛΙ ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΥ;...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΣΥΛΒΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ -ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ-ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ...
ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΚΙ ΕΟΡΤΑΖΩ ΤΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΕΟΥΛ... ΩΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΤΡΑΞΙΟΝ ΚΙ ΟΧΙ ΩΣ ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ
Οι άνθρωποι μένουν στα νεκροταφεία και τη νύχτα, καίνε λιβάνι, ανάβουν κεριά, γεμίζουν τους τάφους ''ζαχαρωτά κρανία'', λουλούδια, σοκολάτες και φωτογραφίες, τρώνε-πίνουν και τραγουδούν. Η Ημέρα των Νεκρών, αζτέκεια κληρονομιά που υπερκέρασε τον καθολικισμό, βασίζεται στην πίστη πως κάθε χρόνο και για μία μέρα, επιστρέφουν στη γη όσοι έχουν πεθάνει για να συναντηθούν με τους αγαπημένους τους. Η δε σχέση τους με την αρχαιοελληνική μας στάση απέναντι στον θάνατο, υπαρκτή και μεγάλη. Στις παρακάτω εικόνες συναντάς την Περσεφόνη και τη λατρεία της χωρίς να
κοπιάσεις....
ΜΕ ΜΑΣΚΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Οι σκελετοί και οι μάσκες κυριαρχούν κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Νεκρών στην πόλη του Μεξικού…
ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΓΝΟΙΑ
Τα παιδιά, ντυμένα με τα ειδικά κοστούμια τους, έτοιμα να γιορτάσουν την Ημέρα των Νεκρών, στην Πόλη του Μεξικού.
ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΑ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ
Δεκάδες άνθρωποι επισκέπτονται τους τάφους των συγγενών τους στο νεκροταφείο ΄΄SAN Gregorio Atlapulco΄΄ κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Νεκρών στην Πόλη του Μεξικού… Οι τάφοι την ημέρα αυτή διακοσμούνται και γεμίζουν αναμμένα κεριά…
ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΑΣΤΙΣΜΑ

Ένα παιδί στέκεται αμήχανο κοντά στον τάφο παιδιού στο νεκροταφείο της πόλης Tzintzuntzan, στο Μεξικό…
ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ


Λιτανεία από τραγούδια στον τάφο παιδιού στο νεκροταφείο της Tzintzuntzan, στο Μεξικό…ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ…

Μια θλιμμένη γυναίκα στον τάφο του γιου της κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Νεκρών στην Oaxaca του Μεξικού, και σαν να βρίσκεται με τα κεριά της στα σύννεφα.
ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΜΦΥΛΙΟΥ
Η Marcelina Hernandez, 76 ετών, αφήνει ένα λουλούδι στο όνομα του γιου της που εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1980-1992, την παραμονή της Ημέρας των Νεκρών, στο πάρκο Cuscatlan στο Σαν Σαλβαδόρ….
Επισκέπτες βλέπουν σιωπηροί τις εικόνες των συντοπιτών τους που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1980-1992, στο μνημείο για τη μνήμη τους, στο πάρκο Cuscatlan στο Σαν Σαλβαδόρ…
ΠΑΙΔΙΟΥ ΑΓΝΟΙΑ

Ένα αγόρι τρέχει ανάμεσα απ’ τους τάφους την Ημέρα των Νεκρών, στο δημοτικό νεκροταφείο της Ojojona, στην Ονδούρα.
ΘΡΗΝΟΣ ΣΕ ΞΥΛΙΝΟ ΣΤΑΥΡΟ
Μια γυναίκα κλαίει σε τάφο συγγενή της την Ημέρα των Νεκρών, στο δημοτικό νεκροταφείο της Ojojona, στην Ονδούρα….
ΚΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
Οι άνθρωποι ανάβουν δεκάδες κεριά σε εκκλησίες κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Νεκρών, όπως εδώ, στην εκκλησία του νεκροταφείου Nueva Esperanza, στα περίχωρα της Λίμα…
ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Ένα περιστέρι στέκεται σε μια ταφόπετρα στο κεντρικό νεκροταφείο κατά τη διάρκεια της ημέρας των νεκρών στην Μπογκοτά...
ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ
Μια γραία του Μεξικού διασχίζει το νεκροταφείο της Tzintzuntzan σαν να κάνει τον καθημερινό της περίπατο…
ΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΞΟΡΚΙΖΕΤΑΙ ΘΛΙΨΗ;

Φυτεύοντας λουλούδια στον τάφο του παιδιού της στο νεκροταφείο της Tzintzuntzan, στο Μεξικό….
ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ...ΛΑΓΟΚΟΙΜΑΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ
Με μια οικειότητα σαν να βρίσκεται σπίτι του, ο ηλικιωμένος Παναμέζος πάιρνει έναν μικρό υπνάκο στον τάφο της συζύγου του, την Ημέρα των Νεκρών, στην πόλη του Παναμά…
ΑΛΗΤΙΣ
ΦΩΤΟ: REUTERS












5.




16.

17.

18.
19.
20.
21.


ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΜΗ.
ΑΛΗΤΙΣ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΚΙ ΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΣΒΗΝΕΙ...
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΧΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΟΥΡΑΝΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΠΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ ΑΠΟ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΟ-ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ PAX AMERIKANA
από το indymedia
----
ΠΑΓΑΝΗ : ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΨΥΧΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΣΥΡΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2009.




Η Έλλη Παππά (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009), ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της. 

Εδώ και αρκετά χρόνια στην Αθήνα υπάρχουν αστικές γραμμές που εξυπηρετούνται απο λεωφορεία που έχουν ως καύσιμο το φυσικό αέριο.Μήπως ήρθε η κατάλληλη ώρα να γίνει το ίδιο και στην Θεσσαλονίκη.
Γιατί: Α) Εκτός από ντοκιμαντέρ δεν έχει δει τίποτα για την ομάδα
και το ‘’Γερμανικό Φθινόπωρο’’ που να διαβάζει κάτω απ' τις γραμμές–(μόνο συμπληρωματικά συστημικά φιλμ πληροφοριών κυρίως αποδομιστικά για τουςχαρακτήρες και τις συμπεριφορές τους λες και δεν επρόκειτο για ανθρώπους θνητούς με πάθη κι αδυναμίες ενώ οι περισσότεροι ήταν πολύ νέοι).
Αλλά ας αφήσουμε την ιστορία ενός ακόμη αργυρώνητου ψευδο-αριστερού κι ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
τη δολοφονία
του φοιτητή Μπένο Όνεσμποργκ, την απόπειρα κατά Ντούτσκε από τον φασίστα Γιόζεφ Μπάχμαν και την απαγόρευση συγκεντρώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που οδήγησαν σταδιακά στη δημιουργία της RAF, ουδέν για το ‘’διά ταύτα’’ και τις ιστορικές πολιτικές ευθύνες της Γερμανίας:
3- Ουδέν…. πως σε όλον τον μηχανισμό του κράτος και σε υψηλότατες θέσεις που φτάνανε και στον καγκελάριο, ήταν πρώην ναζί- μέλη της Βέρμαχτ ή Ες Ες- όπως-τι σύμπτωση;- ο βιομήχανος Σλέγιερ
(αλλά πρόεδρος των Γερμανών Εργοδοτών;; ) που η 2η γενιά της ομάδας απήγαγε για να διαπραγματευτεί την αποφυλάκιση Μπάαντερ-Ένσλιν- Ράσπε- Μέλερ και εκτέλεσε όταν αυτοί δολοφονήθηκαν- η Μέλερ επέζησε- στα κελιά τους.
τη λαμπρή δημοσιογραφία που άφησε πίσω της...
-Μιλώντας για τους ναζί που ακόμη έλεγχαν το κράτος.
βοηθώντας τον Μπάαντερ
να δραπετεύσει και ξεκινώντας μαζί του τη RAF.
Στο Κέντρο Μελετών δεν είχε άλλη επιλογή από το να ακουλουθήσει τον Μπάαντερ και την Ένσλιν κι ούτε έτρεμε σαν το ψάρι όπως παρουσιάζεται στην ταινία. Περίμενε απλώς να τελείωσει η επιχείρηση και ύστερα πήδηξε από το παράθυρο. Αν κάποιοι δεν θέλουν να πιστεύουν τη συνειδητότητα της πράξης της μπορούν να ανατρέξουν στα κείμενά της. Από 'δω και πέρα ήταν η διανοούμενη φωνή της ΡΑΦ απολύτως συνειδητά. Σε έναν δρόμο που ήδη είχε χαραχτεί.
Μπάαντερ-Μάινχοφ-Ένσλιν-Monika Berberich-Ράσπε 


ΗΤΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ -ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ-ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ-ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΠΑΘΕΙΣ- ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΠΑΘΕΙΣ.... ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΠΕΛΘΕΙ ΚΑΘΑΡΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΚΑΙ ΔΙΝΟΤΑΝ ΕΔΑΦΟΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ
Κελί Ενσλιν
Κελί Ράσπε 
που ποτέ πολιτική ενώ πολιτική και πάντοτε ποινική ενώ όχι ποινική
Όπου ο Μπάαντερ έκανε τον γόη κι η Ένσλιν βασάνιζε την αδύναμη Ουρλίκε με κατηγορίες περί ‘’θεωρητικού αυνανισμού της’’, σαν να ήταν αυτό που την οδήγησε στην παρανομία. 
Ότι αποτελούν μια σελίδα του 20ού αιώνα που πρέπει να εμβαθύνεις
. Όπως έλεγε κι ο αστυνομικός διώκτης τους Χέρολντ Χόρστ
Οι πολιτικοί πρέπει να αλλάξουν τις κοινωνικές συνθήκες για να μην υπάρχουν αντάρτες πόλης κι όχι οι αστυνομίες.
Πως όλοι τους ήταν τα παιδιά του Τείχους;
που τους είχαν ήδη όλους σκοτώσει πνευματικά και βιολογικά με την εξοντωτική κράτηση(δυστυχώς τα κράτη δεν συγχωρούν τον αντάρτη πόλης);
Ράσπε-Ενσλιν στο Στάμχαιμ

Δείτε: Holger Meins.jpg)
Από την κηδεία του κινηματογραφιστή Χόλγκερ Μάιντζ πουαφέθηκε να πεθάνει. Η απεργία πείνας έγινε για καλύτερες συνθήκες κράτησης. Γνώριζε και θαύμαζε τον Φασμπίντερ. Ο δεύτερος προτίμησε να πολεμάει προσωπικούς δυνάστες αντί του κράτους... Να κάνει ταινίες αντί να βάζει βόμβες.
Βλέπουμε, μάλιστα, και το όπλο που παίρνει ο Μπάαντερ στο δικαστήριο από συνήγορο στο εσωτερικό ενός χαρτοφύλακα.
είχαν υποδειχθεί για λόγους ''κοινωνικής αποσυμπίεσης'' ακόμη και σε τηλεοπτικές τράπεζες της εποχής.
Ο Αλήτις έχει θαυμάσει μόνον τα κείμενα της Μάινχοφ και τη βουτιά της από το παράθυρο.
Τίποτα άλλο. Τραγικά πρόσωπα ήταν όλοι. Που πουλιούνται τώρα σε μπλουζάκια. Που δεν λογαριάσανε τον ξενοδόχο της κατάρρευσης του Μαοϊοσμού, της Ρωσίας και του Ανατολικού Μπλοκ. Που δεν λογαριάσανε τον ξενοδόχο της ανθρώπινης μοίρας να υποτάσσεται για το κέρδος στο ευτελές και στο Τϊποτα... Ακόμη και οι δικοί τους...Αυτό έκαναν...
H Γκούντρουν Ενσλιν ( 5-8- 1940 – 18 -10-1977) στη φυλακή. Γεννήθηκε στο Baden-Württemberg της Γερμανίας κι ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του πάστορα της Ευαγγελικής Εκκλησίας Helmut Ensslin, σπίτι στο οποίο συχνά συζητούνταν οι αδικίες του κόσμου, σπίτι με αγάπη στα γράμματα και στην Τέχνη. Υψηλής πανεπιστημιακής μόρφωσης-φιλοσοφία-αγγλική και γερμανική φιλολογία- με υποτροφίες σε αμερικανικό πανεπιστήμιο στην Πενσιλβάνια (Warren High School) και στο Studienstiftung des Volkes της χώρας της, που αποφοίτησαν επίσης με υποτροφίες η Μάινχοφ και ο Μάλερ (Μάλερ Χορστ: επίσης χαρισματική και μορφωμένη περσόνα των φοιτητικών κύκλων της εποχής του, μέλος της ομάδας, φυλακισμένος για αυτήν, ενώ στα χρόνια του '80- σε μία από τις αντιφάσεις του- έγινε μέλος του ναζιστικού κομματος και αρνητής του Ολοκαυτώματος).
με συνηγόρους τον Οτο Σίλι, τον Χόρστ Μάλερ (Horst Mahler)
που θα είναι και ιδρυτικό μέλος της RAF και τον Xάινιτς
Μια σπάνια φωτογραφία της Ενσλιν(η τελευταία δεξιά). Διαμαρτυρία κατά του δημαρχου Αλμπερτς μετά τη δολοφονία του Μπένο Ονεσμποργκ. Λέγεται πως ο Μπάαντερ την είχε δει σε φιλμ επικαίρων στη φυλακή που εξέτιε ποινή για κλοπή μοτοσυκλέτας, λεπτομέρεια που υπάρχει στην ταινία ''Μπάαντερ''![]()
Διαδηλωτές καταστρέφουν έντυπα της Σπρίνγκερ( BILD) μετά την αποπειρα δολοφονίας κατά του Γερμανού ''Τσε Γκεβάρα''
Ρούντι Ντούτσκε- ηγέτη της εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης (APO)από τον φασίστα ελαιοχρωματιστή Γιοζεφ Μπάχμαν. Τα έντυπα του Σπρίνγκερ μες στην κινδυνολογία και στον κιτρινισμό δεν δίσταζαν να προτρέπουν σε αναχαίτιση του Ντούτσκε με κάθε τρόπο. Αυτό οδήγησε τόσους ανθρώπους να καταστρέψουν τα έντυπα της εταιρείας μετά την απόπειρα εναντίον του.
Ο Μπάχμαν τον πυροβόλησε τρεις φορές ενώ εκείνος οδηγούσε το ποδήλατό του, (οι δύο πυροβολισμοί εξ επαφής ) αλλά ο Ντούτσκε kατάφερε μετά από αλλεπάλληλα χειρουργεία να σταθεί στα πόδια του και να ξαναμιλήσει, όχι όπως πριν, αλλά με σημαντική βελτίωση. Κατέφυγε στην Αγγλία όπου και χειρουργήθηκε.
Κατόπιν ζήτησε άσυλο που του δόθηκε κι έμεινε στη χώρα για λίγο καιρό με την οικογένειά του. Όμως μετά από παρέμβαση της δυτικογερμανικής κυβέρνησης απελάθηκε για τη δράση που είχε αναπτύξει στη Γερμανία από την κυβέρνηση των Τόρηδων και ζήτησε άσυλο στη Δανία, όπου και έγινε δεκτό το αίτημά του. Αγωνίστηκε όσο μπορούσε κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων στη Γερμανία ενώ βοήθησε πολλούς αντιφρονούντες στα καθεστώτα του Ανατολικού Μπλοκ. Εμεινε στο Ώρχους της Δανίας όπου και πέθανε το 1979, τρία χρόνια μετά τη φίλη του Ουρλίκε Μάινχοφ από επιληπτική κρίση στην μπανιέρα, κρίση που τον οδήγησε σε πνιγμό. Πολλοί υποστηρίζουν πως αν ο Ρούντι Ντούτσκε δεν είχε πυροβοληθεί και η ζωή του και η υγεία του δεν είχαν σημαδευτεί ανεπανόρθωτα από την απόπειρα εναντίον του θα είχε πρωταγωνιστήσει στα πολιτικά πράγματα της Γερμανίας. ![]()

Ο Μπάχμαν είχε σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα και καταδικάστηκε σε 7 χρόνια φυλάκιση. Στο δεύτερο χρόνο της φυλάκισής του (1970) αυτοκτόνησε. Πριν πεθάνει είχε αλληλογραφήσει μία φορά με τον Ντούτσκε όπου του είχε ζητήσει συγγνώμη για την πράξη του.
Διάσημη πατέντα της RAF για μεταφορά βομβών που η ''Bild'' έκανε παντιέρα για την κακή συμμορία που εξευτέλιζε την μητρότητα. Η ομάδα είχε χρησιμοποίησει καροτσάκι μωρού στην απαγωγή Σλάγιερ.
Τα εκμαγεία των προσώπων Μπάαντερ- Ράσπε-Ενσλιν-όπως κρατιούνται από τις γερμανικές αρχές. Η έκφρασή τους- για το ποιο ήταν το τέλος τους- τα λέει όλα.
'Οι μόνες επιτυχίες που θα μπορούσαν να πουν για μας είναι η σύλληψη ή η δολοφονία μας'' Αντρέας Μπάαντερ.
Κανείς δεν είναι από μας πυροβολημένος πισώπλατα γιατί κανείς δεν έτρεξε να ξεφύγει από μας-Αντρέας Μπάαντερ
Στις φωτογραφίες ο Μπάαντερ και η ΜΆΙνχοφ όταν συνελήφθησαν από τις Αρχές. Ο πρώτος συνελήφθη με Μάιντζ και Ράσπε στη Φρανκφούρτη σε ένα γκαράζ την Ιη Ιουνίου 1972 και η Μάινχοφ στις 15 Ιουλίου στο Aνόβερο μετά από π αρακολούθηση. Η Ουρλίκε κατέρρευσε αλλά αντιστάθηκε. Ο Μπάαντερ πυροβολήθηκε στο πόδι. Ο Μπάαντερ, παιδί ενός Γερμανού ιστορικού αρχειοφύλακα, του Bernt Philipp Baader και της Anneliese, νοικοκυράς, γεννήθηκε στο Μόναχο, στη Βαυαρία, στις 6 Μαΐου 1943.Εχασε τον πατέρα του στον πόλεμο (ρωσικό μέτωπο) κι ουσιαστικά δεν τον γνώρισε ποτέ.
Μεγάλωσε με τη μητέρα του, τη θεία του Elfriede και τη γιαγιά του Hermine, σε ένα απολύτως γυναικείο περιβάλλον που αδυνατούσε να τον ελέγξει. "Ο Αντρέας δεν είχε ποτέ φόβο για τίποτα. Έφτανε από παιδί στα άκρα'', έχει πει η μητέρα του Anneliese. Από μικρός -μόλις 9 ετών- είχε μπλεξίματα με τον νόμο γιατί έκλεβε αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, τα οποία οδηγούσε με υπερβολικές ταχύτητες μέσα σε πάρκα -κοινόχρηστους χώρους και κεντρικούς δρόμους.
αυτοκίνητα που χρησιμοποίησε ο Μπάαντερ στην οργάνωση
Ήταν υψηλής νοημοσύνης αλλά δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το σχολείο παρόλο που οι καθηγητές του πίστευαν πως μπορεί να προχωρήσει και να κάνει πανεπιστημιακές σπουδές.
Το 1963 πήγε στο Βερολίνο όπου αλήτεψε για δύο χρόνια και το 1965-1967 έζησε για δύο χρόνια στο βουνό, στο σπίτι της ζωγράφου Ellinor Michel και του συζύγου της, σε ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο από το οποίο και γεννήθηκε η κόρη του Μπάαντερ. 
Πριν γνωριστεί με την Ενσλιν το 1967 ήταν μέσα για κλοπή μοτοσυκλέτας αλλά είχε ήδη εντυπωσιάσει την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά με τις απόψεις του.
Τα πήγαινε καλά με τα παιδιά των αναμορφωτηρίων και των ασύλων γιατί ήταν ένας από αυτούς( άριστος κλέφτης τσαντών -τιμαλφών-οχημάτων-)_ -πίστευε βαθιά ότι αυτοί μπορούν να φέρουν την αλλαγή-και θεωρούσε τους διανοούμενους αριστερούς ''κότες του συστήματος''. Λάτρευε το σινεμά,(είχε στείλει την Αστριντ Προλ να δει τον Ξεγνοιαστο Καβαλάρη για να του το διηγηθεί γιατί αυτός ήταν στην παρανομία) τα Μϊκι Μάους που διάβαζε φανατικά, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τα LSD του. Μισογύνης, αλλά και πιστός στη χειραφέτηση των γυναικών, αυταρχικός κι αποφασισμένος για αντάρτικο πόλης στην καρδιά της Γερμανίας, γεμάτος μυστήριο και αντιφάσεις αλλά και τρέλα, δεν έδωσε πολλή σημασία στην ολιγομελή στελέχωση της ομάδας και τα κρησφύγετα με αποτέλεσμα και ρουφιάνοι να δεισδύσουν και περίοικοι να καρφώσουν περίεργες κινήσεις στην Αστυνομία όπως στη δική του περίπτωση στη Φρανκφούρτη.
Η κηδεία της Ουρλίκε Μάινχοφ...Παρευρέθησαν χιλιάδες άνθρωποι παρόλη την Αστυνομία-τους ελέγχους και τις προσαγωγές.
Η κόρη του ιστορικού τέχνης Βέρνερ Μάινχοφ και της Ίνγκεμποργκ Μάινχοφ γεννήθηκε το 1934 στο Ολδεμβούργο, όπου έζησε και τα παιδικά της χρόνια. Η οικογένεια μετακόμισε στην Γιένα όταν δόθηκε στον πατέρα της η ευκαιρία να εργαστεί στο μουσείο της πόλης. Το 1940 όμως κιόλας πέθανε από καρκίνο. Κατόπιν η μητέρα της Μάινχοφ αποφάσισε να σπουδάσει ιστορία της τέχνης. Εκείνο το διάστημα έγιναν οι πρώτες επαφές με την Ρενάτε Ρίμεκ (Renate Riemeck), μιας συμφοιτήτριας της μητέρας. Νοίκιασε ένα δωμάτιο των Μάινχοφ και έγινε για αρκετά χρόνια άτομο εμπιστοσύνης για την Ουλρίκε. Στην ηλικία των έντεκα η Ουλρίκε έζησε την εισβολή των Αμερικανών στην Γιένα και το τέλος του πολέμου. Για να αποφύγουν την δύσκολη ζωή στις κατεστραμμένες πόλεις της Γερμανίας, κατέφυγαν στο Μπαντ Μπέρνεκ, μια μικρή πόλη της βόρειας Βαυαρίας και το 1946 εγκαταστάθηκαν στο Ολδεμβούργο. Δυο χρόνια αργότερα πέθανε και η μητέρα, Ίνγκεμποργκ Μάινχοφ. Τότε η ιστορικός Ρενάτε Ρίμεκ ανέλαβε την κηδεμονία της δεκατετράχρονης Ουλρίκε Μάινχοφ και της μεγάλης της αδερφής, της Βίνκε. Το 1955 τελείωσε το σχολείο στο Gymnasium Philippinum Weilburg στην πόλη Βάιλμπουργκ, όπου σαν μαθήτρια ίδρυσε την σχολική εφημερίδα Spektrum, η οποία κυκλοφορεί μέχρι σήμερα. Την ίδια χρονιά άρχισε σπουδές στη φιλοσοφία, παιδαγωγική, κοινωνιολογία και γερμανική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, στις οποίες υποστηρίχθηκε οικονομικά από την Studienstiftung des deutschen Volkes, μια οργάνωση προώθησης ταλαντούχων φοιτητών. Το 1957 άλλαξε πανεπιστήμιο και πήγε στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ, όπου προσχώρησε στην οργάνωση σπουδαστών του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, το Sozialistischer Deutsche Studentenbund (SDS). Επίσης στο Μίνστερ έγινε το 1957 εκπρόσωπος της επιτροπής Anti-Atomtod-Ausschuss, ενός αντιπυρηνικού κινήματος κατά των σχεδίων της χριστιανοδημοκρατικής κυβέρνησης του Κόνραντ Αντενάουερ, που προέβλεπαν τον πυρηνικό εξοπλισμό του γερμανικού στρατού. Το 1958 ήταν για μικρό διάστημα μέλος της Γενικής Φοιτητικής Επιτροπής AStA του πανεπιστημίου. Δημοσίευσε άρθρα σε διάφορες φοιτητικές εφημερίδες (όπως στην david), τις οποίες εξέδιδε η ομάδα της SDS του Μίνστερ.Με αφορμή την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρούντι Ντούτσκε (Rudi Dutschke), του συμβόλου του φοιτητικού και εξωκοινοβουλευτικού κινήματος, που έγινε στις 11 Απριλίου του 1968, η Μάινχοφ δημοσίευσε σχετικό σχόλιο στην konkret. Στα ακόλουθα αποσπάσματα εκδηλώνεται η κατοπινή της ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση.
Ήταν όμως στην πρώτη φουρνιά που πιάστηκε μετά από ρουφιανιλίκι κάποιου Μπέργκερ με τους Ιγκριντ Σούμπερτ- Χορστ Μάλερ-Μπριγκίτε Ασντονι-Μόνικα Μπερμπεριχ στο φιάσκο της οδού Κνεζεμπ 89. Έκατσε στη φυλακή 6 μήνες κι όταν βγήκε έκοψε κάθε δεσμό με τη RAF. Sτη φωτογραφία οι ασφαλίτες την έχουν βάλει να κάτσει σε μια καρέκλα και στα πόδια της έχει τα ευρήματα της γιάφκας. Πινακίδες -έγγραφα. Λϊγη ώρα μετά συλλαμβάνεται ο δικηγόρος Χορστ Μάλερ,
ο οποίος ήταν μεταμφιεσμένος. Η οργάνωση συνήθιζε να κάνει με μάσκες τις ληστείες τραπεζών ενώ μετά την επικήρυξή της μεταμφιέζονταν καθημερινά.
Στο άκουσμα του θανάτου της Μάινχοφ πολύς κόσμος κατέβηκε στον δρόμο να δηλώσει την πίστη του πως η Ουρλίκε δολοφονήθηκε....
Το κοιμητήριο της Μάινχοφ στον κόσμο... 4.000 την αποχαιρέτισαν.
Το ταπεινό κοιμητήριο Μπάαντερ-Ενσλιν-Ράσπε
Από την κηδεία Μπάαντερ-Ενσλιν- Ράσπε.
Μετά την ανακοίνωση της ομαδικής αυτοκτονίας οι Αρχές για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα άρχισαν τάχα μου να βρίσκουν στα κελιά των μελών κρύπτες με όπλα -καλώδια-ξυραφάκια-ακουστικά-ραδιόφωνα...
Παραμύθια αχιόνιστα....
Από τις 6/9/77 απαγορεύτηκε στους φυλακισμένους οποιαδήποτε επαφή με δικηγόρους (νόμος ‘’Κontaksprerre’’) που έγινε νόμος στις 2-10-77.
Από την ισχύ του απαγορεύτηκαν αλληλογραφία-εφημερίδες-ραδιόφωνο-τηλεόραση-και κοινές δραστηριότητες σε έναν κοινό εξωτερικό χώρο με πλέγμα, που τους είχε δοθεί ύστερα από αλλεπάλληλες απεργίες πείνας. Από τις 5/9 είχαν αφαιρεθεί από τα κελιά τους όλες οι ηλεκτρικές συσκευές και τα καλώδια και ο Μπάαντερ μεταφέρθηκε από το κελί 719 στο 715. Οι δικηγόροι υπόκειντο σε αυστηρό ενδελεχή έλεγχο με ανιχνευτές –έλεγχο αντικειμένων – άδειασμα χαρτοφυλάκων-βγάλσιμο παπουτσιών- ενώ όλα τα σημεία της φυλακής παρακολουθούνταν από κοριούς κι οι κοινόχρηστοι χώροι με κάμερες. Οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι από 600 κιλά τσιμέντο –συμπαγές μπετόν- σκληρό σαν διαμάντι που για να ανοίξεις τρύπα θες κομπρεσέρ. Αυτά προς απάντηση των ανοησιών που παρουσιάστηκαν στην ταινία για μυστικές επικοινωνίες με ακουστικά και καλώδια από ένα ραδιόφωνο του Ράσπε ή κρύπτες σε ραδιόφωνα και τοίχους και δικηγορικούς φακέλους για τα όπλα που τάχα μου είχαν προμηθευτεί Μπάαντερ-Ράσπε. Στη φυλακή δεν πέρναγε κουνούπι. Όσο για την επικοινωνία μεταξύ τους ήταν αδύνατη. Στα κελιά είχε προστεθεί κι άλλη πόρτα ενώ μεταξύ των κελιών τους μεσολαβούσε άδειο κελί. Η μόνη που άκουγε (από ακουστικό) το ραδιόφωνο της φυλακής ήταν η Μέλερ, αλλά εκείνο το βράδυ, ενώ άκουσε στις 11 πως γερμανοί καταδρομείς θα μπούκαραν στο αεροπλάνο της Λουφτχάνσα, δεν ειδοποίησε κανέναν περιμένοντας την εξέλιξη και προσπαθώντας να μείνει ξύπνια… Απευθύνθηκε στον Ράσπε γύρω στις 3 και μισή και κάτι της απάντησε που δεν άκουσε(η Μέλερ έχει κάνει εκτενή αναφορά για τα ψυχοφάρμακα που τους έδιναν στη φυλακή αλλοίωσης προσωπικότητας, λόγος βασικός που δεν έτρωγαν). Οι τελευταίοι ήχοι που άκουσε από τους άλλους δύο ήταν στις 11. Το σημαντικότερο βέβαια από τη μαρτυρία της Μέλερ είναι πως η ίδια δεν θυμόταν να επιχείρησε να αυτοκτονήσει….
Για τον Αλήτι αν ο Μπάαντερ (γιατί μυστηριωδώς- κι έχει αναφερθεί στην αυτοψία- βρέθηκε άμμος στα παπούτσια του) δεν μεταφέρθηκε στο Μογκαντίσου στη Σομαλία ώστε με την παρουσία του να καθυστερήσει και να ξεγελάσει τους αεροπειρατές –που ίσως και να έγινε γιατί τέτοιοι σκληροί μαχητές, που τα έπαιζαν όλα κι όλα, δεν μπορεί να κοιμήθηκαν για ένα μισάωρο και δεν πήραν χαμπάρι πως ολόκληρη μονάδα καταδρομών βρισκόταν ήδη κάτω από το αεροπλάνο- δεν δολοφονήθηκε στο Μογκαντίσου και μεταφέρθηκε ήδη νεκρός στη φυλακή στη θέση που τον βρήκαν, ήταν ο πρώτος των τεσσάρων που δέχτηκε την επίσκεψη των ειδικών πρακτόρων της χώρας του και της ΣΙΑ. Όντως και σε ψευδο-διαπραγματεύσεις με εκπροσώπους του υπουργείου Εσωτερικών ο Μπάαντερ είχε διαπραγματευτεί την απελευθέρωση τους με αποκήρυξη της βίας και πρόταση χωρών που επιθυμούσαν να πάνε- και είχε βεβαιώσει-γεγονός αληθές-πως τη 2η γενιά της ΡΑΦ δεν τη γνωρίζει για να έχει την οποιαδήποτε επιρροή. Όμως για την κυβέρνηση της Δ. Γερμανίας που ήθελε την ησυχία της αποτελούσε απειλή. Ακόμη κι αν δεν είχαν την οποιαδήποτε επιρροή ήταν η ηγετική ομάδα της ΡΑΦ και σε μια εποχή που η Γερμανία βοηθούνταν απροκάλυπτα με το αζημίωτο από τους Συμμάχους-κυρίως ΗΠΑ_ ως προμαχώνας κατά του Κομμουνισμού, να ξαναγίνει γίγαντας, παρά τον όλεθρο του πολέμου(το 1951 αποφασίστηκε σκανδαλωδώς η αναστολή καταβολής αποζημιώσεων από τη Δ. Γερμανία) ο Μπάαντερ κι η παρέα του ήταν βραχνάς.
Και δεν άκουσαν ούτε τον αστυνομικό διώκτη τους Χορστ πως αυτό συμβάλλει στη μυθοποίησή τους. ‘’Ο καταναλωτικός Χρόνος θα τους καταπιεί’’ αντέτειναν και μάλλον δικαιώθηκαν. Ο Μπάαντερ κι ο Ράσπε πυροβολήθηκε κι η Ένσλιν δολοφονήθηκε με τον ήδη δοκιμασμένο τρόπο της Ουρλίκε. Δηλαδή ήταν ήδη νεκρή πριν την τοποθετήσουν στο παράθυρο. Όσο για τη Μέλερ σκόπιμα την άφησαν να ζήσει για να μην ξεχειλώσει η ιστορία κι ήξεραν καλά πως με τα φάρμακα και τον εγκλεισμό την είχαν ήδη καταστρέψει ώστε να έπειθε με τη μαρτυρία της. Τα ίδια ισχύουν και για την 5 νεκρή της 1ης γενιάς της RAF, Ίνγκριντ Σούμπερτ. Ας σημειωθεί πως η τελευταία γενιά της RAF αποδέχτηκε με τη σειρά της την εκδοχή της αυτοκτονίας όταν αποκήρυξε το αντάρτικο πόλης. Ήταν όρος στη συνθηκολόγηση με το κράτος.

Ο φοιτητής Μπένο Ονεσμποργκ είναι νεκρός από τα πυρά του ασφαλίτη Κούρας. 2-Ιουνίου-1968. Κάτω η κοπέλα της φωτογραφίας- με χρόνια πιά στην πλάτη της- δείχνει τη φωτογραφία που την απαθανατίζει να σπεύδει για να βοηθήσει τον νεαρό φοιτητή και να ζητάει βοήθεια...
Ο ασφαλίτης που σκότωσε τον άτυχο φοιτητή Μπ. Ονεσμποργκ, Κάρλ Χάιντς Κούρας. Αθωώθηκε: Ήμουν σε αυτοάμυνα είπε.
Σύμφωνα με την επίσημη αστυνομική εκδοχή, ο Μπάαντερ αυτοκτόνησε με μία σφαίρα στον αυχένα. Η αστυνομική αναπαράσταση υποστήριξε ότι ο Μπάαντερ αυτοπυροβολήθηκε με το δεξί χέρι, κρατώντας το όπλο από τη λαβή και σημαδεύοντας προς τα κάτω. Οι ιατροδικαστές ωστόσο ισχυρίστηκαν ότι ο αυτοπυροβολισμός στον αυχένα είναι εφικτός μόνον όταν κρατήσει κανείς το όπλο ανάποδα, με τη σκανδάλη να δείχνει προς τα πάνω. Ο Μπάαντερ ήταν αριστερόχειρας, αλλά ίχνη μπαρουτιού και αίματος βρέθηκαν στο δεξί του χέρι. Εκτός αυτού, δεν ελέγχθηκε ποτέ αν το υποτιθέμενο όπλο της αυτοκτονίας αφήνει ίχνη μπαρουτιού στο χέρι και δεν ακολουθήθηκε η απαραίτητη βαλλιστική εξέταση που θα αποδείκνυε αν ο θάνατος του κρατουμένου οφειλόταν πράγματι στο συγκεκριμένο όπλο. Δεν υπάρχουν επίσης εκθέσεις για την ακριβή φορά του βλήματος. Υπάρχει ωστόσο ειδική γνωμάτευση του BKA (της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας), σύμφωνα με την οποία το όπλο απείχε τη στιγμή της εκπυρσοκρότησης 30-35 εκατοστά από το σημείο εισόδου της σφαίρας στον αυχένα. Το στοιχείο αυτό αποκλείει την αυτοκτονία.
ΓΙΑΝ-ΚΑΡΛ ΡΑΣΠΕ: Ο μάρτυρας Γκετς κατέθεσε ότι πήρε το όπλο από το δεξί χέρι του Ράσπε, όταν τον βρήκε νεκρό το πρωί της 18.10.1977. Οπως όμως διδάσκουν τα εγχειρίδια ιατροδικαστικής, το γεγονός ότι το όπλο βρίσκεται στο χέρι ενός ανθρώπου που έχει δεχθεί σφαίρα στο κεφάλι αποτελεί ένδειξη για τη δολοφονία του, γιατί το όπλο πέφτει από το χέρι του ατόμου που αυτοπυροβολείται στον κρόταφο. Είναι βέβαιο ότι η εισαγγελία διαπίστωσε την αντίφαση και φρόντισε να τη "διορθώσει", ισχυριζόμενη ψευδώς ότι το πιστόλι βρέθηκε "δίπλα" στο δεξί χέρι του Ράσπε. Εκτός αυτού, υπήρξε διάσταση ως προς τη στάση του βαριά πληγωμένου Ράσπε πάνω στο κρεβάτι: κατά τη μία εκδοχή ήταν ξαπλωμένος, ενώ άλλοι ισχυρίστηκαν ότι βρέθηκε καθιστός. Αντικρουόμενα ήταν ακόμη τα στοιχεία που αφορούσαν την απόσταση του κρεβατιού από τον τοίχο: η επίσημη ανακριτική έκθεση υποστηρίζει ψευδώς ότι πίσω από το κρεβάτι δεν υπήρχε χώρος ώστε να πυροβολήσει κάποιος από το σημείο αυτό τον Ράσπε. Οι φωτογραφίες ωστόσο του κελιού αποκαλύπτουν σαφώς ότι η απόσταση ήταν αρκετή ώστε να σταθεί εκεί ένα άτομο. 
ΙΝΓΚΡΙΝΤ ΣΟΥΜΠΕΡΤ. Κρατούμενη στις ανδρικές φυλακές Στάντελχαϊμ του Μονάχου, βρέθηκε απαγχονισμένη στο κελί της στις 18 Νοεμβρίου 1977, προτού κλείσει μήνας από τις "αυτοκτονίες" των συντρόφων της στο Στάμχαϊμ. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, η Σούμπερτ κρεμάστηκε χρησιμοποιώντας το κάλυμμα του κρεβατιού της. Ο θάνατός της διαπιστώθηκε στις 19.10', και υπήρξαν μαρτυρίες ότι ήταν ζωντανή πριν από μία ακριβώς ώρα. Κατά έναν παράδοξο τρόπο, την παραμονή του θανάτου της βρέθηκε ποσότητα εκρηκτικών στο κελί της στο Στάμχαϊμ που παρέμενε κενό μετά τη μεταγωγή της στο Μόναχο. Σύμφωνα με δηλώσεις του δικηγόρου της, η Σούμπερτ του είχε κάνει σαφές ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αυτοκτονήσει. Εκτός αυτού, η Σούμπερτ είχε συζητήσει πρόσφατα μαζί του το ενδεχόμενο να ζητήσει μεταγωγή στις γυναικείες φυλακές της Φρανκφούρτης, καθώς ήταν η μοναδική γυναίκα στις φυλακές του Μονάχου, γεγονός που την καταδίκαζε σε ακόμη αυστηρότερη απομόνωση. Πάντως ο υπουργός Δικαιοσύνης της Βαυαρίας μετά τα γεγονότα του Στάμχαϊμ είχε σπεύσει να δηλώσει ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε ποτέ στις φυλακές της δικαιοδοσίας του, όπου τα κελιά των τρομοκρατών παρακολουθούνταν διαρκώς.