ALHTIS PRESS

ALHTIS PRESS

11.2.12

Η ΠΑΤΡΙΣ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

 http://www.eleftheria.gr/

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΔΥΟ ΑΣΤΕΓΩΝ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

«Το βράδυ δεν κοιμόμαστε για να μην... πεθάνουμε!»

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012
Μικρότερo μέγεθος
Της Κανέλας Κοπάνου
Ίσως η αληθινή διάσταση των οικονομικών συνεπειών της εποχής που ζούμε να διαφαίνεται περισσότερο ξεκάθαρα από οπουδήποτε αλλού στο σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας μας που διευρύνεται ανησυχητικά από νεόπτωχους και άστεγους. Άνθρωποι που έχασαν τα πάντα στη δίνη της οικονομικής κρίσης βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού. Έχοντας χάσει τη δουλειά τους, το σπίτι τους αλλά και την επαφή ακόμη και με μέλη της οικογένειάς τους, βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα της «στέγασης» στον δρόμο πασχίζοντας για την επιβίωση τους κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Στη Λάρισα, σύμφωνα με πληροφορίες των Κοινωνικών Υπηρεσιών, ο αριθμός των Ελλήνων αστέγων και μάλιστα των ντόπιων σημειώνει συνεχή αύξηση. Απέναντι στον φόβο της κοινωνίας σε επερχόμενη διόγκωση του κοινωνικού θέματος των αστέγων η «Ε» προσπάθησε να έρθει κοντά σε δύο ανθρώπους που εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον αναγκάστηκαν να κάνουν σπίτι τους τον…δρόμο. Πρόθυμοι να μιλήσουν μαζί μας, παρά την ψυχολογική και σωματική τους κούραση από τις κακουχίες, ο κ. Γιώργος και ο κ. Νίκος, 53 ετών και οι δύο δείχνουν μεγαλύτεροι από την πραγματική τους ηλικία.
Κουβαλώντας επάνω τους την απογοήτευση της διάλυσης των οικογενειακών τους δεσμών, αφού και οι δύο είναι χωρισμένοι εδώ και χρόνια και απομακρυσμένοι από τα παιδιά τους, οι δύο οικοδόμοι που έγιναν φίλοι στο δρόμο, παρασύρθηκαν σταδιακά από τις δυσκολίες της εποχής.
Η γκαρσονιέρα που αποτελούσε για τον καθένα ξεχωριστά το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, έπαψε να είναι το ζεστό σπίτι τους από τη στιγμή που έμειναν χωρίς δουλειά και δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν οικονομικά στις ανάγκες του. Χωρίς δουλειά, τα ενοίκια συσσωρεύονταν το ένα μετά το άλλο, μέχρι που ο ιδιοκτήτης τους έκανε έξωση. Για τον κ. Γιώργο, η πόρτα του σπιτιού έκλεισε στους 4 μήνες μετά την καθυστέρηση του πρώτου ενοικίου. Για τον κ. Νίκο η χαριστική περίοδος έληξε στους έξι μήνες και από τότε η ζωή τους στέρησε και τη ζεστασιά του σπιτιού.
 Το σοκ ήταν μεγάλο λένε στην «Ε» οι δύο άστεγοι. Από τη ζεστασιά του σπιτιού βρέθηκαν και οι δύο ν να αναζητούν ένα χώρο να προστατευτούν από το κρύο. «Σπίτι» τους έγινε αρχικά η γέφυρα του Αλκαζάρ και στη συνέχεια διάφορα άλλα σημεία της πόλης: παλιά σπίτια, ερείπια, πάρκα, οπουδήποτε θα υπήρχε κάτι σαν στέγαστρο που θα μπορούσε να τους προστατεύσει από ενδεχόμενη βροχή.
ΟΛΑ ΠΙΘΑΝΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ...
«Ο μεγαλύτερος φόβος μας ήταν και εξακολουθεί να είναι ο φόβος για την ίδια μας τη ζωή, την υγεία μας, την ασφάλειά μας. Είμαστε στον δρόμο και όλα είναι πιθανά» τονίζουν οι δύο Λαρισαίοι που δεν έλαβαν βοήθεια από κανέναν φίλο ούτε συγγενή. «Δεν θέλαμε να μας βοηθήσει κανένας, τα παιδιά μας δεν μας χρωστάνε τίποτα, δεν μπορούμε να γίνουμε φορτίο στους συγγενείς μας. Η αλήθεια είναι ότι και εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε ανίκανοι, άχρηστοι που δεν μπορούσαμε να βοηθήσουμε και να συντηρήσουμε τις οικογένειές μας και να προσφέρουμε κάτι στα παιδιά μας. Ντρεπόμασταν να πάμε να τα δούμε. Έχουμε μάθει να είμαστε μόνοι μας. Αυτό που θέλουμε μόνο είναι βρούμε μια δουλειά. Μπορούμε να κάνουμε ο,τιδήποτε. Αρκεί να βρούμε μια δουλειά να φύγουμε από τον δρόμο» λένε επίμονα οι δύο άστεγοι ελπίζοντας μια συνέντευξή τους σε ένα μέσο να τους ανοίξει το δρόμο για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης αν και η κούραση που φαίνεται στα πρόσωπά τους, τόσο ψυχική όσο και σωματική είναι εμφανής.
«Είμαστε πολύ κουρασμένοι. Ψυχολογικά και σωματικά. Περιπλανούμαστε καθημερινά κουβαλώντας στο μυαλό μας τη βαριά σκέψη της κατάστασής μας: πώς βρεθήκαμε στο δρόμο και πώς θα συνεχίσουμε. Η μόνη βοήθεια που έχουμε είναι από τη Μητρόπολη και τις κοινωνικές υπηρεσίες της πόλης. Το μεσημέρι τρώμε στα συσσίτια της Μητρόπολης και φεύγοντας μας δίνουν ένα μπολάκι μαζί μας για το βράδυ. Τρώμε για μην πεινάσουμε. Τα παιδιά από τις κοινωνικές υπηρεσίες έρχονται μας βρίσκουν, μας δίνουν ρούχα, κουβέρτες και τροφή και πολλές φορές πηγαίνουμε και εμείς να τους βρούμε όταν χρειαζόμαστε κάτι» λένε οι δύο κύριοι περιγράφοντας τη σκληρή καθημερινότητά τους ευχόμενοι να μην συμβεί ποτέ ό,τι τους συνέβη ούτε στον χειρότερο εχθρό τους όπως χαρακτηριστικά τονίζουν.
Σε ερώτησή μας αν μπορούν να προστατευτούν κάπως το βράδυ από το υπερβολικό κρύο και τον παγετό, μας αποστόμωσαν με μια συγκλονιστική μαρτυρία: «Δεν κοιμόμαστε το βράδυ, περπατάμε για να μην πέσει η θερμοκρασία του σώματός μας και παγώσουμε από το κρύο. Δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Πολλές φορές σκεφτόμαστε ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην ζούμε έτσι όπως είμαστε» μας λέει ο κ. Γιώργος ο οποίος αντιμετωπίζει και πρόβλημα με την υγεία του καθώς έχει ζάχαρο και η κατάστασή του έχει ανάγκη από καλή και προσεγμένη διατροφή. Δυστυχώς όμως η παρακολούθησή της υγείας τους είναι αδύνατη καθώς δεν έχουν ασφάλεια άρα όχι και τα δικαιώματα για ιατρική περίθαλψη.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ
Η κατάσταση είναι απελπιστική μας λένε με μια φωνή και συνεχίζουν παραθέτοντας μια φράση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από τους κρατικούς φορείς: «Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας!» «Εμείς δεν ζητήσαμε ποτέ χρήματα από κανέναν» συνεχίζουν «δουλειά θέλουμε και όπου και αν απευθυνθήκαμε βρήκαμε την πόρτα κλειστή ειδικά τώρα που είμαστε σε αυτή την κατάσταση έχουμε να αντιμετωπίσουμε μαζί με όλα τα άλλα και τον κοινωνικό ρατσισμό».
Αφού τους ευχαριστήσαμε για τον χρόνο τους και τη διάθεση να μας μιλήσουν για αυτό που βιώνουν μας τόνισαν ό,τι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να καλυφθεί η βασική τους ανάγκη, η ανάγκη για εργασία, ακόμη και τώρα που η ελπίδα σβήνει σιγά – σιγά. «Δεν θέλουμε» είπαν «η επόμενη φορά που θα γίνει αναφορά σε κάποιον άστεγο να είναι γιατί θα έχει βρεθεί νεκρός στον δρόμο».
Στην Ελλάδα του σήμερα που τα προβλήματα μεγαλώνουν, οι άστεγοι αποτελούν ένα από τα πιο σοβαρά καθώς η κοινωνία καλείται να διαχειριστεί τον ανθρώπινο πόνο αλλά και να διασφαλίσει την ανθρώπινη ζωή. Μόλις προχθές, έγινε γνωστός από τα ΜΜΕ, ο θάνατος από το κρύο ενός άστεγου με ειδικές ανάγκες στην Πάτρα έξω από το νοσοκομείο της πόλης που είχε καταφύγει για να ζητήσει βοήθεια. Στην Αθήνα, ο Δήμος Αθηναίων και ο Δήμος Πειραιά βρίσκονται σε εγρήγορση και ανοίγουν χώρους όπου μπορούν να προστατευτούν οι άστεγοι από το κρύο μετατρέποντας θερμαινόμενους χώρους προσωρινά σε καταφύγια. Μπορεί η Λάρισα να μην έχει σε αριθμό τόσους άστεγους όσους έχει η Αθήνα - ο αριθμός της όμως, σύμφωνα με τις κοινωνικές υπηρεσίες είναι αυξητικός. Αποτελεί πραγματικότητα ότι η Μητρόπολη, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες του δήμου, της Περιφέρειας, των νοσοκομείων της πόλης, των μη κυβερνητικών οργανώσεων προσφέρουν στις ευπαθείς ομάδες σημαντική βοήθεια.
Σε ό,τι αφορά στον ξενώνα, ας μεριμνήσει ο δήμος για την προστασία και αυτών των ανθρώπινων ψυχών που χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Απλά η ζωή δεν τους βοήθησε με περιουσιακά στοιχεία που θα μπορούσαν να τους σώσουν από μια τέτοια κατάρρευση. Δούλευαν για να ζήσουν και τώρα ελπίζουν να ζήσουν…